وحی خدا

ابوالفتوح رازى ، قاضى نعمان و ابوالقاسم كوفى آورده اند:

در زمان حكومت عمر بن خطّاب ، غلامى را نزد او آوردند كه مولاى خود را

كشته بود، عمر بدون آن كه تحقيق و بررسى نمايد، حكم قتل او را صادر

كرد.

اين خبر به اميرالمؤ منين علىّ عليه السلام رسيد و شهود نيز شهادت

دادند؛ كه اين غلام مولاى خود را كشته است .

حضرت خطاب به غلام كرد و اظهار نمود: تو چه مى گوئى ؟

غلام در پاسخ گفت : بلى ، من او را كشته ام .

حضرت فرمود: براى چه او را كشته اى ؟

گفت : اربابم خواست به من تجاوز لواط كند ولى من نپذيرفتم ، و چون

خواست مرا مجبور كند، من او را از خود بر طرف ساختم ، وليكن بار ديگر آمد

و به زور با من چنان عمل زشتى را مرتكب شد و من هم از روى غيرت و

انتقام او را كشتم .

حضرت اظهار داشت : بايد بر ادّعاى خود شاهد داشته باشى ؟

غلام عرض كرد: يا امير المؤ منين ! در حالى كه من در آن شب تنها بودم ،

چگونه مى توانم شاهد داشته باشم ؛ و او درب ها را بسته بود و من

اختيارى از خود نداشتم .

امير المؤ منين علىّ عليه السلام فرمود: چرا بر او حمله كردى و او را

كشتى ؟ آيا او از اين عمل زشت پشيمان نشده بود؟ و آيا ندامت و توبه او را

نشيندى ؟

غلام گفت : خير، هيچ أ ثرى از آثار ندامت در او نديدم .

حضرت با صداى بلند فرمود: اللّه اكبر! صداقت يا دروغ تو، هم اكنون روشن

خواهد گشت .

بعد از آن دستور داد تا غلام را بازداشت نمايند و سپس به اولياى مقتول

خطاب كرد و فرمود: سه روز كه از دفن مرده گذشت ، جهت بيان و صدور

حكم مراجعه كنيد.

چون روز سوّم فرا رسيد، امام علىّ عليه السلام به همراه عمر و اولياء

مقتول كنار قبر رفتند و حضرت دستور داد تا قبر را بشكافند؛ سپس ‍ اظهار

نمود: چنانچه جسد مرده موجود باشد، غلام دروغ گفته ؛ و اگر مفقود باشد

غلام ، صادق و راستگو است .

پس وقتى كه قبر را شكافتند، جسد را در قبر نيافتند؛ و چون به حضرت علىّ

عليه السلام گزارش دادند كه جسد در قبر نيست .

حضرت اظهار نمود: اللّه اكبر! به خدا قسم ! نه دروغ گفته ام و نه تكذيب

شده ام ، از پيغمبر خدا صلّى اللّه عليه و آله شنيدم كه فرمود:

هر كه از امّت من باشد و عمل زشت قوم لوط را انجام دهد كه همانا به

وسبله فريب شيطان انجام مى دادند و بدون توبه از دنيا برود و او را دفن

كنند، بيش از سه روز در قبر نخواهد ماند؛ و او را با قوم لوط محشور مى

گردانند؛ و به عذاب سخت و دردناك الهى گرفتار خواهد گشت .

اصبغ بن نباته كه يكى از اصحاب حضرت اميرالمؤ منين ، علىّ عليه السلام است

حكايت كند:

روزى عمر بن خطّاب نشسته بود كه پرونده پنج نفر زِناكار را نزد او آوردند تا حكم

مجازات هريك را صادر نمايد.

عمر دستور داد تا بر هريك ، حدّ زنا اجراء نمايند.

امام علىّ عليه السلام كه در آن مجلس حضور داشت ، خطاب به عمر كرد و فرمود:

اين حكم به طور مساوى براى چنين افرادى صحيح نيست و قابل اجراء نمى باشد.

عمر گفت : پس خود شما هر حكمى را كه صلاح مى دانى صادر و اجراء نما.

امام علىّ عليه السلام اظهار داشت : بايد اوّلين نفر اعدام و گردنش زده شود، دوّمين

نفر سنگسار گردد، سوّمين نفر صد ضربه شلاّق بخورد، چهارمين نفر پنجاه ضربه

شلاّق و پنجمين نفر را تعزير يعنى ، مقدارى شكنجه نمايند.

عمر و حاضرين در مجلس ، از صدور چنين حكمى بسيار تعجّب كرده ؛ و علّت اختلاف

مجازات را براى يك معصيت جويا شدند؟

اميرالمؤ منين علىّ بن ابى طالب عليه السلام فرمود: شخص اوّل مشرك بود و حكم

مرد زناكار مشرك با زن مسلمان اعدام است .

شخص دوّم مسلمان بود ولى چون همسر داشت ، زناى او محصنه بوده است و مى

بايست سنگسار شود.

شخص سوّم نيز مسلمان بود، و چون ازدواج نكرده بود، حدّ آن صد ضربه شلاّق

است .

شخص چهارم غلام و عبد بود و حدّ او نصف حدّ افراد آزاد مى باشد.

و شخص پنجم ديوانه است و بر ديوانه حدّ جارى نمى گردد؛ بلكه بايد او را تعزير و